هی می ایم و می خوانمت و خودم را نوشته هایم را و زندگی را
هم می زنم
اخرش
فقط یک
کاش بزرگ
می ماند

نه اين نميشود
من كه نمي فهمم
مگر ميشود همه چيز دنيا را داد بدون صداقت
يك جايش گنگ است اين
يا همه چيز نبوده يا صداقت بوده
نه اين نميشود
با حساب چرتكه من جور در نمي آيد
با چي حساب كردي
ماشين حساب
از اين جديد ها
....
نه نمي شود

و دردهایی که کشیده‌ام فراموش می‌کنم..
.
خوبه به شرطی كه فراموشی مطلق بهت دست نده! ;))

فروغ:
نه مطمئن باش . من هيچ وقت فراموشي كامل نمي گيرم./:))))

فروغ جون بی خیالش شو تو رو خدا... اگه ارزش داشت پس چرا پاش وا نسادی؟چرا التماسش نکردی؟ اگه اینقده ارزش داره که فکرتو مشفول کرده خب باهاس بری پی اش... اگر هم نداشته که نداشته {...}لقش ... همینه دیگه می شینی غصه می خوری که اون بره پی عشق و حال... تو هم باهاس بری پی عشق و حال (حالی که خودت دوس داری می فهمی) ....ببین بیا بیرون نیم سانت بکش خودتو بالاتر تا خودت و بهتر ببینی.... ببخش که انقد رک باهات حرف می زنم اما اینجوری که فک می کنی خوراک آدمایی هستی که ولت کنن برن... بابا حرف معلم موسیقی تو گوش بده ... همه آدما خوبند باید ببینی تو چه جایگاهی واسشون قرار دادی شاید اون بنده خدا اصن تو اون حدی که تو واسه خودت گنده ش کردی نباشه... بیییییییییییییییییییییییییییییییییییی خیال آبجی... اینو پابلیش نکن واسه خودت نوشتم آخه حرصم گرفت ازت
فروغ:
مرسي اتفاقا پابليش مي كنم. حرفات درسته. فقط آخه يه وقتهايي آدم دلش ياد روزهاي گذشته مي كنه و تنگ مي شه.. اونم توي اين پاييز لعنتي كه داره مي ياد.

يادته شوخي به من گفتي برو
راس راسي رفتم و آواره شدم
فروغ:
:))

آخه چرا دلتنگی این همه می تونه از شدت درد کم کنه ؟؟؟

همه چیز را به من داد مگر صداقت را
خوب است گاهی یکی مثل من زبان به دهن بگیرد و یکی دیگر برایش از دلش بنویسد