اين تنهايي و آرامشش هزاربار بهتر است تا آن‌همه تشويش و اضطراب و انتظار و تبديل ساعت و آپريل را با ‌ارديبهشت جفت كردن و شمارش روزها و هفته‌ها و ماه‌ها ..

فروغ جان همين طوره كه ميگي
موفق باشي

دوباره سلام.
پيشنهاد مي كنم براي جمع و جور كردن مسايل و مشكلات شركت، چه از لحاظ فرآيندهاي كاري، اولويت بندي برنامه هاي كوتاه مدت و ميان مدت استراتژيك، تسطيح منابع (مالي، مواد، نيروي انساني و ..)، مسايل پرسنلي و ... از يك مشاور MBA كه مجرب باشه كمك بگيرين. ضرر نمي كنين.
اگه دوست داشته باشين مي تونم يكيشونو كه اتفاقا خيلي شبيه خودتون هم هست بهتون معرفي كنم. شايد تونست كمي كمك كنه. كافيه بهم ايميل بزنيد.
موفق باشيد.

سلام. براي تو و تنهايي دلت:

بعد از آنکه
شب آمد و شب رفت،
ستاره ای در دستهایت گذاشتم و گفتم:
«یادم تو را برای همیشه فراموش!»

به خودم که آمدم، دیدم،
هم تو رفته ای و هم آن ستاره را از دست داده ام!
حالا...
هر چه بیشتر به دنبال آن ستاره بی آسمان می روم،
کمتر به دستهای تو می رسم.
اما همین امروز به خانه که می رفتم،
پشت شیشه مغازه ای در دو نبش بعدازظهر و غروب،
تک کاغذی چسبیده بود:
«یک عدد ستاره پیدا شده،
صاحبش با دادن تنها یک نشانی، بیاید و آنرا ببرد»

دیگر چه فایده؟
حالا که دستهای تو را از دست داده ام،
چه فرقی می کند که یک آسمان هم بی ستاره باشد؟!

سلام

"چرخه ی کامل ، از گور رحم تا رحم گور، این معنای حضور ماست . هجومی مبهم و رمزآلود به جهان مادی جامد که خیلی زود ذوب می شود ، درست مثل جوهر یک رویا و نگاهی به گذشته . آن چیزی که در انتها می یابیم برخلاف انتظار ، ماجرایی یگانه ، خطرناک ، غیر قابل پیش بینی و مختص خود ما نیست بلکه دگرگونی های معمول تمام مردان و زنانی است که در چهار گوشه ی جهان در هر زمان و زیر لفاف هر تمدن این مسیر را طی کرده اند ." صفحه ی 24

" ... ما جاودانه از این دنیا برخوردار نیستیم فقط مدتی در آن می تابیم ، زندگی ما مثل این است که کسی خود را در آفتاب گرم کند . " صفحه ی 369

قهرمان هزار چهره
جوزف کمبل
ترجمه ی شادی خسرو پناه
نشر گل آفتاب مشهد ، چاپ اول تابستان 1385

والا فروغک جان اگر به بارگاه ما سر زده باشی می بینی ما خودمون از فراموش شدگان بارگاه یک ذره هم اون ور تریم!! شما که همیشه از اقارب بودی و هستی. راست اش نزدیک 7-8-10 ماهی میشه که توی رکود وبلاگ نویسی ام . ولی همه اش می گم بلاخره یه روزی بر می گردم. فعلا که یه جور دیگه برگشتم. یادش بخیر اون روزهای اخبار نویسی وبلاگستان . تو ناقلا هم عجب آتیش می سوزوندی ها. راستی حالا آتیش هات خاکستر شده دنبال کوره دوار لوله ای شکل 9 متری افتادی:-)
فروغ:
جدي هم آتيش ها خاكستر شده ها.. خيلي سال گذشت..

گم شو بابا

جملات آخریت خیلی فیلسوفانه بود خانوم هنرمند!