من خانم عقد کرده ای دارم که حدود 7-9 ماهه فهمیدیم دوقطبی داره ولی درمان نمیکنه ومن خیلی خسته شدم دوستش دارم ولی دیگه نمیدونم چطور کمکش کنم.لطفا بهم کمک کن
فروغ:
من از دستم كمكي بر نمي ياد. :( فكر مي كنم تنها راه درمان باشه. البته بيماري دوقطبي با دارو قابل كنترله.

زیبا ، پرقدرت ، و قابل لمس می نویسی، هیچ وبلاگی اینقدر من رو تحت تاثیر نذاشته بود .خیلی دلم می خواد به من هم سر بزنی و نظر بدی دلم می خواد مثل شما قوی باشم و راحت وزیبا حرف بزنم . کمکم کن.من دوتا وبلاگ دارم که تو گم کرده باغچه پامچالم هم لینکه .بی صبرانه منتظرتم.

با درود و سلام بر فروغ خانم گرامي
آري عيار و گيج اندازه گيري شرافت افراد بسي ناياب است و غالب اوقات پس از بحران كشف ميشود(چه در باشرافتها چه در بي شرافتها) و چقدر هم نتايج شگفت آور است .ولي بهرحال با همين مردم بايد بزندگييم .گرچه هنوز هم اين قبيل صفات و تكيه به آنها در روابط گرچه كم شده ولي بهيچ وجه ناياب نيست. مهرتان افزون.

aalie, mahshare...
man taze emrooz kashfetoon kardam va kolli az neveshte haye hablit ra ham khoondam.
hamishe benevis, har hafte behet sar mizanam.
bebakhshid pinglish neveshtam, keyboard farsi nadarm.

طرز نوشتنت برام خيلي ملموسه و به دلم ميشينه..هميشه ميخونمشون اما يهو الان تصميم گرفتم کامنت بذارم:)

بهتره که بپذیریم که همه چیز نسبی است.

hahahahahaha, adiye, chiz jadidi ra kashf nakardi, faghat vaghe-ee-yat ha ra hes kardi -
have fun

شما رو نمی دونم . ولی ما اگه بی شرف نبودیم اوضاعمون این جوری نمی شد. به نظرم این مملکت شبیه یه سلف سرویس که همه می رن توش ، غذاشون رو می خورن ، بشقابشون رو لیس می زنند و وقتی میان بیرون در حالیکه به شکمشون دست می کشن به آشپزش فحش می دن که چه گندی بهشون داده .

خيلي سخته
مي فهمم
بعضي وقتا اونقدر سخته كه آدم با خودش ميگه ، بزارم برم از اين مملكت ، يا حتي از اين دنيا
اما اين همش نيست ، يه دلخوشيايي هم هست
دلخوشياي كوچيك ولي قشنگ
كه آدمو پابند ميكنه ، كه آدموسرپا ميكنه
بيابون نامردمي هرروز گسترده تر ميشه، اما اين وسط تك و توك ، تك چشمه هايي يافت ميشه
اونقدر زيبا كه ميتوني همه بي شرفيها رو لحظه اي از ياد ببري

اولين بار كه خدا رو ديدم گفتم بهشت و جهنمتو نشونم بده. اونم گفت چشم. منو برد تو يه اتاقيه كه همه دور يه سفره بودن وسط سفره يه ديگ. هركسي يه قاشقی داشت كه از دست خودش درازتر بود! هيچكس نميتونست غذا بخوره قاشق تو دهنشون نميرفت از حرارت اونا منم داشتم ميسوختم.
بعدش رفتيم بهشت همه چيز مثل قبل بود يه سفره يه ديگ قاشقايي كه از دست درازتر بودن....ولي....؟

درود!

باید امید داشت به فردا و فرداها!!! ضمنن من بلاگ «آیدا» رو ندیدم در لینکاتون! می شه آدرسشو بنویسین

شاد زی

من كه در هيچكدام از نوشته‌هات نشونی از بی‌شرفی نديدم. شايد قوه ادراكم تحليل رفته باشه!! :))

سلام فروغ عزیز ، همچنان دورادور می خونمت ،این کلمه شرافت کشف خوبی بود ! این روزها منم بهش فکر میکنم

سلام. خوشحالم که با وبلاگ شما آشنا شده ام.
خوندن مطالب شما احساس خوبی به من می ده
آرزوی توفیق روزافزونتون رو دارم.

سلام فروغ عزیز
این روزها میگذرند
و ما محکم تر از آنیم که تصور می کنیم

sherafat! che vajeye gharibi..