از مشهد برگشتم. سفری تاریخی به‌لحاظ الطاف همای عزیز .
پرواز رفت ساعت سه بود که هفت شب تازه وارد هواپیما شدیم و یک ساعت یا همین حدود هم توی هواپیما نشستیم. سالن ترمینال دوی مهرآباد که حالا مال پروازهای هماست، داغ و شرجی و فراموش‌نشدنی بود.. بدتر از آن داخل هواپیما که تا هنگام پرواز سیستم تهویه‌اش روشن نشد. قبلا این روشن نشدن فقط مربوط به توپولف بود و حالا لابد به‌خاطر سوخت گریبان‌گیر ایرباس‌های عزیز هم شده‌است.
پرواز برگشت از ساعت ده شب به دو و نیم بامداد منتقل شد و من که به یمن تلفن مادرجان به‌فرودگاه می‌دانستم تاخیر اساسی داریم، ساعت یازده رفتم تا شاید با پرواز ساعت ۱۲ راهی‌ شوم. از شانس آن هم حدود ساعت دو انجام شد البته بعد از کلی منت‌کشی که تورو خدا راضی نشوید یک زن تنها ساعت سه-چهار صبح ویلان و سرگردان شود! دست آخر ساعت چهار صبح گذشته‌بود که رسیدم خانه..
ولی سفر عالی بود. برای کاری رفته بودم و درکنارش استراحت اساسی کردم. خواب و خوراک مهیا .. هم‌چنین ناز و نوازش‌های صبح و عصر خانوادگی..
با نوازش خونی در حد ماکزیمم امروز رفتم سرکار تا جلسه تعطیلی کارخانه را برگذار کنیم.
به میمنت و مبارکی بلاخره کارخانه از هفته دیگر تعطیل خواهدشد. دیگر ضرر هرکیلو بیش از ۵۰۰ تومان قابل تحمل نبود. به همه مشکلاتی که از خصوصی‌سازی یک شبه و افت قیمت جهانی و فقدان ماده معدني دچارش بودیم، اضافه بفرمایید چسباندن سی درصد عوارض به‌صادرات محصول‌مان که فکر کنم حاصل تفکر کل اتاق فکر مملکت بود وگرنه این حرکت محیرالعقول از دست يك‌نفر بر‌نمي‌آمد. بنابراین یک‌مرتبه دو سوم تولید مازاد برنیاز داخل عوض صادرات وارد بازار داخل شد..
بگذریم.. فعلا دچار سوختگی درجه سه هستم و تمام اعصابم از کار افتاده‌اند.. بنابراین از سلینجر می‌نویسم ..
هفته‌ای یک‌بار آدمو نمی‌کشه را خواندم.. متاسفانه همان کتاب یادداشت‌های شخصی یک سرباز بود که با نام دیگر ترجمه شده بود.. من هم به دلیل حافظه جالبی که دارم و در ضمن امید به‌خواندن حدااقل یک داستان جدید سلینجری، تمام داستان‌ها را خواندم تا فهمیدم دقیقا همان کتاب است!
کافه‌پیانو را یک دوست خوب بهم کادو داد. در اوج درماندگی کاری روز قبل از سفر یک پیک کتاب را برایم آورد شرکت. از قسمت لذت این‌چنینی‌اش که بگذریم، باید بگویم برخلاف اکثر یادداشت‌هایی که درموردش خوانده بودم، اصلا دوستش نداشتم. بسیار پراکنده و پر از جملات اضافی که انگار مثل منِ وبلاگ‌نویس می‌خواست خدای‌نکرده حرفی نفهمیده از دید خواننده رد نشود. هیچ‌جای کتاب برداشت از موضوع را به خواننده واگذار نمی‌کرد و با چند مثال و یعنی سعی می‌کرد حتما بفهمی‌اش.
آدم های کتاب سطحی و تکراری بودند.بی‌ هیچ اتفاق خاص و به‌یاد‌ماندنی که دلت بخواهد مزه‌‌مزه‌اش کنی... می شد چند جمله را رد کنی بی‌آنکه خدشه‌ای به اثر وارد شود.
به‌نظر من یک ویراستاری خوب با مقادیر زیادی حذف، می‌توانست داستان را از این تکرار مکررات و پراکندگی و ملالت رهاکند.
..
امشب به‌جاي كتاب بايد بروم سراغ روزنامه دنياي اقتصاد كه خواندنش مثل نان شب واجب است.. لااقل كمي تا قسمتي مي‌فهمي فردا چه آشي برايت پخته‌اند.