تمام تنم خسته است. خسته کار خانه و سفر و مهمان‌داری‌های نسبتن پیوسته و شرکت و همه چیز. امروز معلم موسیقی دارم و دعا می‌کنم لحظات آخر پشیمان شود و زنگ بزند که نمی‌آید. اما مطمئنن خواهدآمد. امروز باید شهریه هم بدهم.
وقتم فشرده است ولی مثل همه آدمهای دقیقه نود، راندمان زندگی‌کردنم در این مواقع بهتر می‌شود.کلاسهایی که می‌روم فقط مال همان یک جلسه‌اندو فرصتی برای تمرین ندارم.. یوگا یک روز، موسیقی یک روز و مدیریت صنعتی هم یک روز.. اما در همان یک جلسه سراپا گوش و چشم می‌شوم چون می‌دانم تا هفته دیگر خبری از هیچ‌کدام نیست..
کارمان.. ای شکر خدا.. بد نیست.. خوب هم نیست.. دزد چک‌ها را پیدا کرده‌ایم و شاید موفق شویم پولمان را زنده کنیم.. شرکت بزرگ را تقریبا رها کرده‌ام و شاید خرداد استعفای قطعی بدهم. همان شرکت کوچک قدیم را اداره می‌کنم و خودم هم با همه نیرویی که دارم به كارفروش می‌رسم..شاید حد و اندازه من همین‌قدر باشد.. شاید هم اگر عوامل بیرونی تا این حد تحت فشارم نگذاشته بود، آن یکی را هم می‌توانستم درست اداره کنم..ولی نتیجه‌ای که گرفتم این بود که خودم، خودم را از همه بهتر می‌شناسم و توانایی‌هایم را.. باید به‌این دانستنم اعتماد کنم و ریسک‌های احمقانه را کنار بگذارم..
میان این‌همه فعالیت این روزها، سعی می‌کنم گوشه چشمی به‌روحم داشته‌باشم.. برایش در همین زمانهای کوچک کارهایی می‌کنم.. و تقریبا با هم به‌صلح مجدد رسیده‌ایم.
در کل زندگی با دور تند درحال عبور از روی من و وجود من و فیزیک من است.. با این دور تند، حس آدم کمتر می‌شود.. شاید بهتر.. شاید هم نه.
بروم.. یکی دو تمرین یوگا کمی حالم را بهتر مي كند..ترجیح می‌دادم به جای آموزش گیتار امروز، یک جلسه ماساژ چینی داشتم. :)