همه‌ی چنین حسی داشتیم. انگار از زندگی تهی شدیم. شکستیم و مبهوت و ناامید تنها می‌نگریستیم.

اما من همان لحظه فکری به ذهنم رسید. آن‌ها دقیقن همین را می‌خواستند. ناامید برگردیم سر کار و زندگی روزانه‌ی‌مان. پس باید ایستاد. مبارزه کرد. با هر آن‌چه که در دست داریم و تا جایی که می‌توانیم.

نگران بی بی سی و وی او ای هم نباش. گاهی هدف‌هایمان همسو است و گاهی نه. اگر همسو است باید استفاده کنیم و اگر نیست نباید دنبال‌رو باشیم. آن‌چه شاخص ماست، ایجاد یک جامعه‌ی دموکراتیک است که ثمره‌اش زندگی انسانی برای همه‌ی مردم است.

فردا شانزدهم آذر است. خبرنگاران خارجی از تهیه‌ی هر گونه گزارش منع شده‌اند. کــــودتـــاچیان آماده تحریک مردم برای خشونت ورزیدن هستند تا قول «اتمام غائله»ای را که به پدرشان داده‌اند، نشکنند. هوشیاری من و شماست که نتیجه را تعیین می‌کند.

تلخ تر از نااميدي اين غيرواقعي بودن ماست ، اين در توهم بودنمان ، اينكه تمام واقعيت را فقط از همين پنجره وب مي بينيم ، اين بي صبريمان ، اينكه ميخواهيم در يك هفته همه چيز درست شود ، اينكه اگر همه چيز يك روزه عوض نشد ما عوض مي شويم نا اميد مي شويم...

فروغ:
نه شوکین .. من غیرواقعی نیستم .. چیزی که اینجا می نویسم بازتاب واقعیتی ست که در طول روز با آن درگیر می شوم..
می دانی .. هروقت به نتیجه انتخابات فکر می کنم مثل این است که مرگ عزیزی را به چشم دیده باشم و نتوانم باور کنم.. مثل وقتی از درد بیهوش می شوی و بیدارت می کنند و تو ناله می کنی : آه خدایا .. این واقعیت دارد :( خیلی بد بود شوکین.. انگار کسی آمد و همه رویاهای روشن را ازم گرفت و برد.

salam
ba sheri mortabet beroozam
lotfan biyaid
mamnoon

همیشه حقیقت تلخ بوده