نمي دونم تأثير ماه گذشت است يا افزايش سن ولي حس برزخي يأس در من كه جا خوش كرده در ضمنش شارژرم هم گم شده براي ما نسل سومي ها كه طعم شكست دادن شكست رو نچشيديم غم آشناترين حسه ببخشيد كه مي نالم ولي من نه روحاً نه جسماً ديگه توان ندارم

سلام فروغ جان. بعضي از مطالب وبلاگت رو خوندم و احساس خوبي نسبت بهت پيدا كردم. الان دارم مي رم خونه. فردا دوباره ميام.
مديرعامل جديد ما هم خيلي مهربونه. اميدوارم حالا حالاها رفتني نباشه.

منم قبول دارم پیروزی بعد از شکست مستحکم تره ولی فکر می کنم دلیلش پیدا کردن نقاط ضعف و خودسازی بیشتره آدم هاست

حرف درستیه اما گاهی اینقدر شکست هست که شکست خوردن یه عادت میشه دلایلش هم الزاما درونی نیست بلکه به سادگی شرایط محیطه مثل وقتی که با صرف هزینه و وقت زیادی محصولی تولید میکنی و بعد میبینی که ای بابا یه حاج آقای گوگولی مجوز وتردات اونو از چین گرفته و به یک سوم قیمت تو داره وارد میکنه.خیلی دلم میخواد قیافه مدیر عامل مهربونت رو اون وقت ببینم. من هم معتقدم بعد شکست باید پا شد اما نه مثل اون هنرپیشه های کتک خور توی فیلم ها که هر چی کتک میخورن باز هم پا میشن .توی زندگی واقعی گاهی زمین که خوردی فقط باید بخزی و جونت رو در ببری

مرسی فروغ عزیز.

سلام مرا هم به مدیرعامل مهربانتان برسان! :)