به آرامی آغاز به مردن ميكنی
...
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی
اگر ورای روياها نروی،اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل يك بار در تمام زندگيت ورای مصلحتانديشی بروی .
امروز زندگی را آغاز كن ! امروز مخاطره كن ! امروز كاری كن
پابلو نرودا ، ترجمه احمد شاملو

نظرها
shayad behtarin harfi ke mikhastam beshnavam ...
Posted by: imy | December 1, 2009 3:18 AM
والا من فکر می کنم آدما سی سالگی می میرن. بعد از سی سالگی هر سال تکرار سال ها ی گذشته ست.
به من سر بزنید لطفاٌ
Posted by: آذین | November 25, 2009 12:56 PM
در ادامه ی اون چیزی که در باب خود شیفتگی گفتی، امروز نزدیکترین دوستم وسط دعوا (نه کاملا وسطش، آخرش در واقع!) به من گفت تو دوست داری ازت تمجید بشه، حتی اگر لیاقتش رو نداشته باشی... و من همه ش دارم فکر می کنم که راست میگه؟ می دونم خیلی خود پسندم،اما اینکه بخوام برای چیزی که لیاقتش رو ندارم تمجید بشم... نمی دونم.
Posted by: ME | November 25, 2009 12:57 AM