سلام.همیشه میخونمتون.فکرای بلندت مربوط میشه به بعد از روانکاوی ها.منم همین مسیر هستم.خواستم همینو بگم.

هي !
اتفاقا اين مود بدترين حالته براي اينه كه به كسي بگي دلت براش تنگ شده ...
چون خودت نيستي و افكار حما... ممكنه به يه فاجعه حما... منجر بشه

فروغ:
شوکین خودمم داشتم به همین فکر می کردم :))

در یک کلام! بزرگ شدی عاقل شدی و با هرکسی نمی تونه رابطه بگیری.
بابا دمت گرمه. بیشتر از همه به خودت توجه کن و قدر خودتو بدون.

نمی دونم چرا من این فروغ را خیلی بیشتر از فروغ مدیر و مدبر دوست دارم. شاید مال خودخواهیامه. مال اینه که خودم بیشتر عمرم این جوریم و خوش حال تر می شم که فکر کنم بیشتر آدم ها، یا از اون هم بهتر، اون آدم هایی که بیشتر از بقیه دوستشون دارم هم همینجورین. یقین دارم فروغ مدیر و کاردان را خیلی ها تحسین می کنند و بین خودمان بماند آن روی منصف و غیر حسود من هم! اما این را بدون که این فروغ ترسو و پر از دغدغه هم خیلی خیلی خواستنیه!
فروغ: :*

سرانجام هدف زندگی زیستن آن است . چشیدن تجربه تا سرحد توانایی ؛ پیشواز مشتاقانه و بی واهمه تجربه های تازه تر و غنی تر
" الیور روزولت"

فروغ جان ، این نیز بگذرد

اینکه نمیتونی انرژی بروز بدی، هرچی سنت بالاتر بره، برات سختتر میشه!

پس یه خورده انرژی لطفا!

سلام
خوش به حالت که حداقل می تونی بنویسی و یکم سبک بشی ولی من چی بگم که قدرت نوشتن هم ندارم .اگه راهی پیدا کردی لطفا به من هم بگو .

راستشو بخواي من هم با كارم از همه چيز فرار ميكنم از همه نداشتنها ، از همه نبودنها ، از همه نشدنها ،از همه ...
خودم را با كار سرگرم مي كنم تا از ياد ببرم كه آنچه هستم با آنچه دوست داشتم و دارم و مي توانستم باشم كيلومترهافاصله دارد ...

فروغ جون سلام،
نگران نباش عزیزم، من هم یه وقتایی اینجوری می شم. فقط فیلمای صورتی می بینم و نمی تونم کتاب بخونم (یعنی اصلا سعی هم نمی کنم)، شروع می کنم به غذای آشغال خوردن و ... (تازه بدتر از اون این که سر کار هم حوصله کار کردن ندارم و ترجیح می دم فقط توی اینترنت بچرخم)
بهترین راهی که برای من اینجور وقتا موثره اینه که عمدا تغییر ایجاد کنم. مثلا اینکه خودم رو مجبور کنم که حداقل کتابای صوتی رو گوش کنم (اگه خواستی بهم بگو تا بعضی از کتابامو برات ایمیل کنم) یا اینکه برم آرایشگاه یا بی دلیل به دوستام زنگ بزنم یا چیزای ساده ای مثل اینا.

خلاصه این که فقط خواستم بگم که همه مون یه وقتایی اینجوری می شیم (که ممکنه طول هم بکشه) و نترس. ما، دوستات، دوستت داریم و به فکرتیم.
(همین که ما همه دوستت داریم نشون میده که اصلا هم دوست نداشتنی نیستی! فقط باید آدم مناسبتو پیدا کنی)

شاید یکی از علل این حالت در تو جاه طلبی است که در ورای رفتارت وجود دارد. جاه طلبی در فرهنگ ما بار منفی دارد ولی نه در مفهوم واقعی رفتاری انسان ها. کلا ادم های خاص می توانند جاه طلب باشند و نه ادم هایی از جنس معمولی که اکثریت را تشکیل میدهند. خواستن زیاد و بسنده نکردن به انچه که داریم و میدانیم و پویایی مستمر و ناراضی از آنچه که هستیم و بدنبال شناخت سرزمین های شگفت معرفت و ..... تمامی از نشانه های چنین افرادی می تواند باشد. کار برای تو نوعی فرار است و بهتر آن است که به تجربیات نو و تاره فرصت بیشتری بدهی و به وقوع اتفاق از هر نوعش در زندگیت مجالی تازه بده...

فروغی ! به خودت اعتماد کن ! زندگی چیزه سادی ای ه ! برقرار کردن رابطه ساده تر ! نترس ! ترس برادر مرگ است