فروغ عزیز
بعد از مدتی دوباره بهت سر زدم و دیدم از ناامیدی فقان میکنی و دلم خیلی گرفت.
ای کاش اینطور نباشه
ای کاش دفعه دیگه که اومدم از وبلاگت چنان نور امید بتابه که زندگی منو هم روشن کنه .
ای کاش

نااميدي بدترين زهرمار دنياست ! همين

بستگی داره که معنی امید چی باشه،کلمات گاهی فریب دهنده میشند وهرکس برداشت شخصی خودشو ازشون میکنه،
شاید بشه نسبت به این موضوع ادما رو به دو دسته تقسیم کرد
آدمای دارای دوره های نا امیدی که هر از گاهی دوره های کوتاه امیدواری اونارو پاره میکنه و آدمای دارای دوره های پی در پی امیدواری که هر از گاهی نا امیدی ها ی کوتاه مدت اونا رو پاره میکنه!
(نا امید مطلق ویا امیدوار پایدار رو هم اگر واقعا وجود داشته باشند شاید به علت کم بودن بشه توی آمار وارد نکرد!)

حکایت عفل سرخ است و نور سیاه! روی کدام پرده نقشی چونین ماند؟

شاید آخر این مبارزه اینه که این رنگ های غیر واقعی که می سازیم،در نظرمون واقعی میشن در نهایت.و احتمالا به کل فراموش میشه که این رنگ ها غیر واقعی بودن
شاید هم واقعا واقعی میشن!کسی چمیدونه