چرا نوشتن؟
به قول مارکز : زنده ام تاروایت کنم...
واسه درک بعضی از حسها باید زد به ریشه،باید ماهیتشون رو شناخت وشاد باید همه لایه های روانی رو حسابی کاوید ...
بعضی ها هستند که حسهایی رو که دوست ندارن داشته باشند رو نمیبینند وانکارشون میکنن ...اما کسایی هم هستند که توانایی و شهامت دیدنشو رو دارند...به هرحال دیدن خیلی از حسهاوقتی هستند، بهتر از انکارکردنشونه وقتی که وجود دارند....

چقدر شبيه مني فروغ!
حيف که مجال اينو ندارم که هر روز به وبلاگت سر بزنم وگرنه حتما اين کارو مي کردم!
ضمنا ادبياتتو خيلي دوست دارم!

مثل همه كارهامون (خودمو ميگم )‌اونقدر به چارچوب اهميت ميديم كه متن يادمون ميره . اگر اينطرف ، داستان مشترك همه متاهل هاست ،‌اونطرف هم داستان مشترك اكثر متاهل هاست ، پشيماني و پشيماني و به شكر خوردن افتادن.ازدواج مرحله اي از زندگي كه نميشه ازش گذشت نيست بلكه همراهي و بودن با يك مرد (زن) انسان واقعي ، موهبتي است در زندگي كه نبايد ازش گذشت ...
به علت عدم قادر بودن به خواندن متون طويل از هر نوع در اينجا ..//..

آهان، همون که متنای من رو نمی خونی! حوصله ی متن طولانی نداری!

اینو گفتم که بخندی!
عزیز من، اینجا وبلاگ شماست و صاحب اختیاری که هر کامنتی که دوست نداری رو تایید نکنی.
البته اینو تایید نکنیا!

فروغ:
خوب بزار يه كم شيطنت كنم و تاييدش كنم :)
تازه متن هاي تو رو مي خونم اتفاقن.

یک کامنت چند وجهی برای فروغ فرستادم پابلیک نکرد و کاملن قابل درکه .
گرچه نشون میده بزودی مبارکه!
ولی من اگر جای فروغ بودم پابلیک میکردم و اضافه میکردم :
این دوستمون کاملن خواسته شعر نو بگه و مفهوم متنش نه به پست من میخوره و نه خواست من.
حال هم نمیدونم تحریمم یا نه چون یک مدت قهر کردم ولی دیدم وب بدون فروغ خیلی کم داره.
ایندفعه خطاب من با یاسمینه ، یاسمین جان من اصلن مرد سالار نیستم که حتی اندیشه های من از خواسته زنهای ایران فراتره..
فمینیست هم نیستم ( گوشه ای بود به فمنیستهای مرد !!!!)
ولی قائل به یکسان بودن برخورد با زن و مرد نیستم چرا که معتقدم که این دو بشر متفاوت ، دو بشر متفاوتند.
من فکر میکنم اگر ازدواج برای مرد یک باخت باشه بدلیل عملکرد بد زنشه و خوب، میتونه بگه کاشکی ازدواج نمیکردم .
ولی ازدواج برای یک زن باید بزرگترین هدف زندگیش باشه چون یک زن بدون مرد ( که توی ایران زن با مرد یعنی ازدواج - گرچه من کاملن غیر اینو تجربه میکنم )یک موجود کامل نیست یا بهتر بگم بدون مرد بودن برای زن ضایعه ی بسیار بزرگتریه در مفابل بدون زن بودن یک مرد.
اینجا وقتی میگم مرد یعنی یا همسر یا یک پارتنر ثابت قدم.
و من باشناختی که از ضعفهای یک مرد دارم اعتراض دارم به زنی که نتونسته مردشو افسار بزنه و سوارش بشه .
برای یک زن این نقیصه بزرگیه که اگه گوش شنوای مطلق داشته باشید و بحث نکنید 5 الی 10 اصل میگم اگر با رعایتش هر مرد مجردی رو و یا هر همسر بدی رو (مگر به سختی عاشق دیگری باشد ) مثل موم میکنه دست شما.

فروغ:
آقای رامین بهتره یک وبلاگ بزنی و پست هات رو اونجا بنویسی. من یه بار دیگه هم گفتم توی وب قادر به خوندن نوشته های طولانی از هیچ نوع نیستم. در ضمن اینجا کامنتهای بودار، سیاسی، توهین آمیز رو پابلیش نمی کنم.
اصولن چیزهایی رو که خوشم نیادپابلیش نمی کنم.

با اجازه فروغ خانم خطاب به ياسمن جان: عزيز من شما از انتخاب شريك زندگيت راضي نيستي اينو به حساب اشتباه بودن ازدواج نذار.ازدواج مرحله اي از زندگي يه كه نميشه ازش نگذشت .بدون ازدواج هميشه يه چيز رو كم داري حتي اگه نيازهاي اون جوريتو از طريق راههاي فرعي و انواع كوچه هاي علي چپي برطرف كني.حرف زياده و اينجا مجالش نيست.مشكل در معيار هاي انتخاب كردن يا انتخاب شدن هست .اگه شما خواننده وبلاگ همين مجرد خوشبخت ما-فروغ-باشي دلتنگي ها و بي حوصله گي هاي يك زندگي مجردي رو كه شخص -در حيطه زندگي شخصي-مسووليتي در برابر كس ديگري نداره ميبيني. اين داستان مشترك همه مجرد هاست حتي اگه اون مجرد آني دالتون با نمك و بذله گو باشه.

فروغ:
با مونپارناس موافقم.

چرا نايستادي و خودتو بازبيني نكردي؟
فرصت نابي رو از دست دادي. از اون فرصتهايي كه بلاخره يه جايي دست آدم واسه خودش رو شده....
فروغ:
چيم احتياج به بازبيني داشت؟ يا داره؟

ازدواج كار احمقانه اي هست و قتي ادم مي تونه اينقدر خوب بدون ازدواج زندگي كنه.... من به تو حسوديمه كه ازدواج نكردي. اگر زمان به عقب بر مي گشت هرگز ازدواج نمي كردم حتي اگر بهايش مثلا شستن توالت هاي مردم و كون گهي بچه هاي مردم بود. حتي اين طوري پول در اوردن بهتر از زن كسي شدنه

به نظر من البته با اجازه همه بزرگتراي دهه 60 ،آدما به همچين حس هايي نياز دارن تا فراموش نكنن كه آدم هستن و به همديگه نياز دارن...
شاد باش و شاد زي

یه وقتایی وافعا آدم به یه جشنواره فیلم احتیاج داره تا از دنیای بیرون (و توی خودش!) آسوده بشه.
خوشحالم که الان آروم شدین

the very same here :)

فروغ:

:)

فروغ جان خیلی راحت و زیبا حست رو بیان کردی، من هم همین حس رو زمان ازدواج برادرم داشتم و هیچوقت نتونستم باهاش کنار بیام. هی فکر میکردم داداشیم داره حیف میشه! بچه گانه و عجیبه نه؟

راستش کامنتدونیت با من دشمنه، تو پست قبلی هی کامنت هام رو خورد،آخرش هم بدون نام گذاشت که پرسیده بودی.

فروغ:
اوكي.. ببخشيد بابت كامنت دوني . خودم بلد نيستم درستش كنم.